Cuando era joven me gustaban mucho los trajes -de hecho, tengo que decir que continúan gustándome- y aunque trabajaba en una oficina no acostumbraba a ponérmelos. Tenía alguno en el armario pero solamente lo usaba en contadas ocasiones, pensaba que eso del traje era para mujeres más mayores y bueno, pensando así, decidí usarlos cuando tuviese veinticinco años.
Al cumplir los veinticinco, continué fiel a mis gustos y postergué el asunto por diez años -ya no eran cinco- mi promesa de estilo, al mismo tiempo que acumulaba en mi fondo de armario trajes de todas clases adquiridos en los periodos de rebajas.
Evidentemente, esto no hacía más que demostrar que todo eso de los trajes, aunque me gustasen mucho, no formaba parte de mi día a día.
Alguno pensará que a razón de qué viene todo ésto. Pues ha sido a raíz de una decisión tomada hace un tiempo y materializada hoy mismo, la que ha traído todos estos recuerdos a la primera fila.
Desde hoy mismo formo parte de una entidad social, de carácter comarcal, cercana, de pequeña escala pero con un ánimo intacto, que cada día hace más cosas y más importantes para contribuir a una gran causa como es la lucha contra el cáncer.
Formar parte de una cosa tan importante aunque mi contribución sea minúscula, es una de estas que como el traje, iba posponiendo, como si el luchar por la vida fuese solo cosa de viejos.
Tengo que decir que hoy, lejos de sentirme vieja, he sentido una profunda felicidad.
He sentido mucha paz y a la vez, mucha vida.
«Cuando el diablo está satisfecho, es una buena persona.»
Jonathan Swift (1667-1745) Político y escritor irlandés.
LA SATISFACCIÓ DE LA MAGA, PERDÓ… DE LA DOLENTA
Quan era jove m’agradaven molt els vestits –de fet, he d’aclarir que continuen agradant-me- i encara que treballava a una oficina no acostumava a posar-me’ls. Si que en tenia d’algun a l’armari però era en comptades ocasions que me ho posava, pensava que això del vestit era per dones més grans i vaig fer el pensament de començar a utilitzar-los quan tingués vint-i-cinc anys.
Al moment que vaig fer els vint-i-cinc, vaig continuar fidel als meus gustos i vaig postergar deu anys endavant –ja no eren cinc- la meva promesa estilística, al mateix temps que acumulava al meu fons d’armari vestits de tota mena adquirits als períodes de rebaixes.
Evidentment, això ja era un indicador de que allò del vestit, encara que em agradés molt, no formava part de la meva quotidianitat.
Algú estarà pensant que a raó de què ve tot això. Doncs, ha estat una decisió presa fa dies i materialitzada finalment avui, la que ha portat tots aquests records a primera fila.
Des de avui mateix he entrat a formar part d’una entitat social, de caire comarcal, propera, a petita escala però que, amb el seu ànim intacte, cada dia fa més coses i més importants per contribuir a una gran causa como és la lluita contra el càncer.
Formar part de una cosa tant important encara que la meva contribució sigui minúscula, és una d’aquestes coses que com el vestit, anava posposant, com si per lluitar per la vida fos només cosa de grans.
He de dir que avui, molt lluny de sentir-me gran, he sentit una profunda felicitat.
He sentit molta pau i l’hora, molta vida.
Debe estar conectado para enviar un comentario.